Oddałam mieszkanie córce, a potem usłyszałam, że „i tak już tam nie pasuję”
Stałam w przedpokoju z reklamówką leków dla mamy, kiedy córka powiedziała mi prosto w twarz, żebym przestała wpadać bez zapowiedzi do mieszkania, które kiedyś było moje. Myślałam, że chodzi tylko o niewdzięczność i brak szacunku, ale potem wyszło, że od miesięcy wszyscy coś przede mną ukrywali, niby „dla świętego spokoju”. Do dziś nie wiem, czy bardziej boli mnie to, że dałam za dużo, czy to, że sama zgodziłam się zniknąć z własnego życia.