Mam na imię Lucyna. Przez 48 lat żyłam w cieniu cudzych oczekiwań, aż pewnego dnia jedno zdanie mojej córki wywróciło mój świat do góry nogami. To historia o tym, jak odważyłam się wyjść poza własne granice i odkryć, kim naprawdę jestem.
Trzymam szklankę wody, a ręka mi drży. To nie tylko ciężar szkła, ale wszystkiego, co noszę w sobie od lat. Czy potrafię w końcu odłożyć ten ciężar i zacząć żyć naprawdę?
W dziewiątym miesiącu ciąży zostałam sama. Po trzech latach ojciec mojego syna wrócił, prosząc o wybaczenie. Dzięki wierze i modlitwie odnalazłam w sobie siłę, by podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu.
