Stałam w kuchni u teściowej, kiedy mąż powiedział przy wszystkich, że wstydzę się własnego dziecka, i aż mi się ciemno zrobiło. Najgorsze było to, że trochę rozumiałam, skąd mu się to wzięło, ale prawda była dużo bardziej brudna i upokarzająca, niż komukolwiek mówiłam. Teraz sama nie wiem, czy bardziej skrzywdziłam syna milczeniem, czy siebie tym, że przez lata udawałam kogoś, kim nie jestem.