Długo żyłam z przekonaniem, że milczenie było jedynym sposobem, żeby jakoś przetrwać i nie rozwalić wszystkiego do końca. Dopiero kiedy zobaczyłam, że ta sama atmosfera zaczyna dotykać młodszą osobę z rodziny, pękłam i powiedziałam to na głos, choć sama wcześniej latami udawałam, że nic się nie stało. Teraz nie wiem, czy zrobiłam dobrze, bo czuję ulgę i jednocześnie strach, że rozbiłam rodzinę bardziej, niż chciałam.