Tamtej deszczowej nocy usłyszałem krzyk w wąskiej bramie i od razu wiedziałem, że jeśli odejdę, już nigdy nie spojrzę sobie w oczy. W jednej chwili musiałem wybrać: spokój mojej rodziny i „co ludzie powiedzą”, czy ratunek obcej osoby i prawda, której wszyscy bali się dotknąć. To, co zobaczyłem w tej ciemności, odkryło kłamstwa o moim ojcu, o mnie i o tym, jak łatwo w Polsce ucisza się cierpienie, żeby tylko nie robić wstydu.