W dniu moich pięćdziesiątych urodzin postanowiłam po raz pierwszy w życiu zadbać o siebie i wyjechać sama nad morze, zamiast organizować rodzinne przyjęcie. Ta decyzja wywołała burzę w mojej rodzinie, odsłaniając głęboko skrywane pretensje i niewypowiedziane żale. To był początek końca dawnych układów i początek mojej nowej drogi.
Od pierwszego dnia w domu mojej teściowej w Lublinie wiedziałam, że moje życie już nigdy nie będzie takie samo. Absurdalny zakaz noszenia spodni stał się początkiem walki o własną godność i miłość do męża. Dziś dzielę się tą historią, by inne kobiety mogły odnaleźć w niej siłę do walki o siebie.
Wszystko zaczęło się w kuchni, kiedy smażyłam naleśniki dla narzeczonego i jego rodziny, czując się jak cień we własnym życiu. Opowiadam o tym, jak odważyłam się przerwać narzucony scenariusz i wybrać siebie, mimo że oznaczało to rozczarowanie najbliższych. To historia o strachu, buncie i poszukiwaniu własnego głosu w świecie pełnym oczekiwań.
Zawsze byłam tą, która dbała o rodzinę i organizowała święta. W tym roku postanowiłam wyjechać na własne urodziny, nie zapraszając nikogo. Ta decyzja wywołała burzę, która na zawsze zmieniła moje relacje z bliskimi i zmusiła mnie do przewartościowania własnego życia.
Od zawsze żyłam pod presją rodziców, którzy oczekiwali ode mnie perfekcji. Każdy mój wybór był przez nich oceniany, a ja czułam się coraz bardziej zagubiona. Ta historia to opowieść o buncie, poszukiwaniu własnej drogi i bolesnym dojrzewaniu do prawdy o sobie.
Od zawsze czułem, że nie mam wpływu na własne życie. Moja mama i siostra podejmowały za mnie najważniejsze decyzje, nawet te dotyczące mojego domu. Opowiadam o bólu, buncie i próbie odzyskania głosu.
Moja siostra Wiktoria powiedziała nam, żebyśmy dali jej spokój i że będzie mieć tyle dzieci, ile zechce. Zażądała, abyśmy trzymali się z dala od jej życia. To jest nasza historia.
