Opowiadam o dniu, w którym rysunek mojego synka stał się powodem rodzinnej burzy. Moja teściowa skrytykowała dzieło dziecka, a ja, rozdarta między lojalnością wobec syna i szacunkiem do niej, szukałam ukojenia w modlitwie. To historia o sile wiary, trudnych emocjach i pytaniu, czy można pogodzić miłość do rodziny z własnymi przekonaniami.
To opowieść o najtrudniejszych świętach w moim życiu, kiedy mój synek Michał urodził się bez tętna. Przeżyliśmy chwile grozy, zwątpienia i nadziei, aż wydarzył się prawdziwy cud. Dziś patrzę na niego i zastanawiam się, jak cienka jest granica między rozpaczą a szczęściem.
Zgodziliśmy się, że zabierze naszego syna do siebie na miesiąc bez żadnych formalności. Jednak wytrzymał tylko kilka tygodni, zanim oddał mi dziecko z powrotem.
„Co w tym złego? Przecież mamy wspólne dziecko!” odpowiedziałam. Nie ma w tym nic złego. Co więcej, rozstałam się z moim pierwszym mężem.
Rozstali się dwa lata temu. Jan odszedł bez większych wyjaśnień. Jego żona nie próbowała go zatrzymać, rozumiejąc, że nie ma sensu trzymać mężczyzny, który nie chce zostać.