Opowiadam o tym, jak wspierałam moją córkę Martynę podczas jej rozwodu, wierząc, że robię to, co najlepsze. Jednak pół roku później to ona stała się moją największą przeciwniczką, a nasza relacja rozpadła się w atmosferze wzajemnych pretensji i żalu. Nigdy nie sądziłam, że własna córka może mnie tak zranić – i że ja mogę zranić ją.
W chwili, gdy straciłam tatę, nie wiedziałam, że prawdziwy cios dopiero nadejdzie. Moja mama odebrała mi nie tylko spadek, ale też poczucie bezpieczeństwa i zaufania. To opowieść o zdradzie, rodzinnych sekretach i pytaniu, czy można wybaczyć najbliższym największą krzywdę.
Mam na imię Zofia i od dwóch tygodni leżę w szpitalu. Myślałam, że najtrudniejsze już za mną, dopóki nie odwiedziła mnie moja córka, Marta. Ta wizyta wywróciła mój świat do góry nogami i zmusiła mnie do zadania sobie pytań, na które nie umiem znaleźć odpowiedzi.
Czy posiadanie dużej rodziny jest naprawdę możliwe w dzisiejszej gospodarce? Emilia tak uważa, ale jej matka, Lidia, często się z nią nie zgadza. Młoda kobieta, mająca teraz 31 lat, zmaga się z ciągłą niepewnością finansową, co prowadzi do częstych kłótni między nimi.
Emilia nigdy nie mogła znaleźć wspólnego języka z matką. Jednak dom matki był miejscem, z którego nie mogła zrezygnować. Czuła do niego przywiązanie. Jej mąż również kochał to miejsce. Zawsze odwiedzali wieś w weekendy. Chodzili na spacery po lesie, pomagali matce w pracach domowych i oglądali zachody słońca. Relacja z matką była dość dziwna. Mieszkali
