Kiedy rodzeństwo, Janek i Ewa, dziedziczą zaniedbany sad po swojej babci na wsi w Polsce, zmagają się z przywróceniem mu dawnej świetności. W obliczu narastających wyzwań i osobistych konfliktów uczą się, że nie wszystkie rodzinne dziedzictwa można ocalić.
Kiedy mój brat, Marek, i ja odziedziczyliśmy dom po naszym zmarłym dziadku, wydawało się, że spełniło się nasze marzenie. Jednak nasz ojciec, Robert, zobaczył w tym szansę na kontrolowanie naszego życia. W miarę jak napięcia rosły, a relacje się pogarszały, stanęliśmy przed bolesnym wyborem, który rozbił naszą rodzinę.
Po burzliwej kłótni z wieloletnim przyjacielem na temat moich wyborów życiowych, zaczynam kwestionować fundamenty naszej relacji. Czy zazdrość jest prawdziwym powodem? Szukam rady, jak poradzić sobie z tą delikatną sytuacją.
Poruszająca opowieść o tym, jak wiara i modlitwa przyniosły ukojenie podczas trudnego rodzinnego sporu o majątek, który ostatecznie pozostawił nierozwiązane napięcia.
Mój brat postanowił, że dom naszego ojca będzie jego. Naciska na mnie, abym wziął tatę do siebie, żeby mógł mieć dom dla siebie. Nie chcę tego, ale sytuacja wymyka się spod kontroli.
Na początku Ania i jej mąż Tomek wprowadzili się do nas. Mieliśmy przestronny i piękny dom z trzema sypialniami, który miał wystarczająco dużo miejsca dla nas wszystkich.
Moi rodzice pomogli mi i mojemu mężowi kupić dom. To było sprawiedliwe. Babcia zapisała testament na Aleksa. Pół roku później, Aleks się ożenił i zamieszkali razem.
Zgubiłam listę zakupów, on ją podniósł, nasze spojrzenia się spotkały i… Podziękowałam mu i odeszłam do działu z nabiałem. Musiałam zrobić zakupy na cały tydzień, ale nie wiedziałam, że ta wizyta zmieni wszystko.
– Czasami czuję się zażenowana: czy to możliwe, że niektórzy ludzie po prostu nie mają poczucia humoru? Zaczyna czepiać się wszystkiego, co powiem, próbując dowiedzieć się, dlaczego to powiedziałam.
Jest moją opoką, moim obrońcą, moim wszystkim. Ale kiedy wzięliśmy ślub, dostałam również jego matkę. I wtedy zaczęły się problemy.
Rok później urodziła się Zosia, i nie szczędziliśmy na nią żadnych wydatków. Dorastała otoczona ciepłem i miłością rodziców. Czas mijał w zawrotnym tempie. Po ukończeniu szkoły, moja córka miała wielkie plany.
– Czasami czuję się zażenowana: czy to możliwe, że niektórzy ludzie po prostu nie mają poczucia humoru? Zaczyna czepiać się wszystkiego, co powiem, próbując dowiedzieć się, dlaczego to powiedziałam.
