Każda rozmowa z moim ojcem kręci się wokół mojego brata, który, mając prawie pięćdziesiąt lat, nie ma ani żony, ani dzieci. Zachowuje się, jakby nie miał z tym nic wspólnego. Ale kiedy przypominam mu o jego roli, szybko zmienia temat. Mam starszego brata, Michała. Jest ode mnie starszy o dwanaście lat.
Mój ojciec nalega, abym natychmiast założyła rodzinę. Ciągle się o to kłócimy, ponieważ moja wizja szczęścia i życia rodzinnego jest diametralnie różna od jego.
Jako jedyne dziecko, mogę śmiało powiedzieć, że wiem, co to znaczy doświadczać nadopiekuńczości rodziców. Od najmłodszych lat moi rodzice próbowali kontrolować każdy aspekt mojego życia. Moja mama zawsze była niespokojna i miała trudności z panowaniem nad emocjami. Mój tata był zupełnie inny, co często powodowało problemy. Miałam bardzo nietypowe dzieciństwo i młodość. W przedszkolu dopiero zaczynałam się rozwijać.
Cała moja rodzina zaczęła naciskać, bym sprzedał dom. Znaleźli nawet powody. Mówili, że jest niezamieszkalny, za daleko od miasta i nie wart zachodu.