Moja córka znowu ma problemy i zapytała, czy ona i jej rodzina mogą zamieszkać ze mną. Przyjmę ją i mojego wnuka; nie pozwolę, by zostali bez dachu nad głową. Jednak nie zgadzam się, by jej mąż mieszkał w moim domu. Już kiedyś razem mieszkaliśmy i to była katastrofa. Nie potrafi się zachować i ledwo zarabia na ich utrzymanie. On może znaleźć sobie inne miejsce.
Zawsze wierzyłem w pomaganie rodzinie, ale odmowa moich krewnych, by zmienić swoje postępowanie, wyczerpała mnie. Żyją w chaosie, ciągle proszą o pieniądze i nigdy nie okazują wdzięczności. Moja cierpliwość w końcu się wyczerpała.
Byłam kochana, bo pomagałam wszystkim, nigdy się nie kłóciłam i zawsze zgadzałam się z innymi. Te cechy i nawyki, zakorzenione od dzieciństwa, towarzyszyły mi w dorosłości. Teraz próbuję żyć własnym życiem, ale jest to trudniejsze, niż sobie wyobrażałam.
Niedawno moja mama przyjechała nas odwiedzić, chcąc zobaczyć swojego wnuka. Zapytałam ją, czy chce kawy. W tym momencie wybuchła płaczem: „Dlaczego pytasz? Czy nie jest oczywiste, że wróciłam?”
Maria i ja regularnie organizujemy takie spotkania. Wymieniamy się nowinkami i, przyznaję się bez bicia, plotkujemy. Tym razem chodziło o synową sąsiadki. Zrobiła awanturę swojej teściowej.
Nikt mnie nie rozumie. Niedawno wyrzuciłam syna z domu i zamieszkałam z jego żoną. Moja rodzina myśli, że oszalałam. Nie żałuję swojej decyzji. Jedyną gorzką częścią jest uświadomienie sobie, że nie mogłam mu się wcześniej przeciwstawić. Mój zmarły mąż był przystojnym mężczyzną: wysoki, ciemnowłosy, z szerokimi ramionami, brązowymi oczami i szorstką cerą. Jego głos był głęboki i aksamitny.