Siedziałam na podłodze w kuchni i patrzyłam w ekran telefonu, kiedy moje małżeństwo rozsypało mi się w rękach 💔. Między praniem, ratą kredytu i odbieraniem dzieci z przedszkola próbowałam udźwignąć zdradę Piotra, własny gniew i ten polski odruch, żeby wszystko jakoś przeczekać 😔. Mama pchała mnie w stronę modlitwy, terapeutka w stronę prawdy, a ja stałam pośrodku i nie wiedziałam, czy jeszcze walczę o rodzinę, czy już tylko boję się wstydu 🥺. Ostatecznie zostałam, ale wybaczenie nie przyszło jak ulga — bardziej jak ciężar, który codziennie noszę na plecach 🤍.