Od najmłodszych lat byłam więźniem własnego domu, zamykana w piwnicy przez ojca i otoczona milczeniem matki. Ucieczka, miłość i walka o siostrę pozwoliły mi odnaleźć siłę, by przerwać rodzinny krąg przemocy. Dziś, mając własną rodzinę, wciąż zmagam się z cieniami przeszłości i pytaniem, czy naprawdę można się od niej uwolnić.
Od dzieciństwa byłam więźniem własnego domu, zamykana w piwnicy przez ojca i otoczona milczeniem matki. Ucieczka, miłość i walka o siostrę pozwoliły mi odnaleźć siłę, by przerwać rodzinny krąg przemocy. Dziś, mając własną rodzinę, wciąż zmagam się z cieniami przeszłości i pytaniem, czy naprawdę można się od niej uwolnić.
Od dziecka byłam tą „od pomagania”, niewidzialną córką, która miała być wsparciem dla matki i chorym bratem. W końcu, po latach wyrzutów i poświęceń, spakowałam plecak i uciekłam z domu, zostawiając za sobą rodzinę i poczucie winy. Dziś, po latach, wciąż pytam siebie: czy miałam prawo wybrać siebie zamiast rodziny?
W tej historii opowiadam o dniu, w którym zdecydowałam się opuścić męża i jego matkę, zostawiając za sobą wszystko, co znałam. Opisuję narastający konflikt, samotność i desperację, które doprowadziły mnie do tej decyzji. Zastanawiam się, czy po takim kroku można jeszcze odnaleźć siebie i jak poradzić sobie z poczuciem winy.
Nigdy nie zapomnę tamtego wieczoru, kiedy mój synek otworzył drzwi policjantom. To był moment, w którym nasze życie mogło się skończyć albo zacząć na nowo. Dziś opowiadam Wam, jak wyglądało nasze piekło i jak odwaga dziecka uratowała całą rodzinę.
Drzwi trzasnęły z hukiem, a ja już wiedziałam, że nic nie będzie takie samo. Ojciec wrócił po latach z więzienia, a nasze życie w Zabrzu zamieniło się w pole minowe. Przez lata walczyłam o siebie i mamę, szukając nadziei na szczęście poza mrokiem rodzinnych ścian.
Moja historia to opowieść o ucieczce z domu, rodzinnych konfliktach i próbie odnalezienia siebie w świecie pełnym oczekiwań i żalu. Opowiadam o tym, jak matka obarczała mnie winą za chorobę brata i jak jej gniewne wiadomości wpłynęły na moje życie. To także pytanie o granice odpowiedzialności i o to, czy można wybaczyć komuś, kto życzy własnemu dziecku śmierci.
