Od dziecka byłam tą niewidzialną córką, której zadaniem było pomagać matce i opiekować się chorym bratem. W końcu nie wytrzymałam i uciekłam z domu, zostawiając rodzinę i poczucie winy. Po latach wciąż nie wiem, czy miałam prawo wybrać siebie zamiast nich.
Wciąż słyszę własny głos z tamtej nocy: twardy, obcy, jakby należał do kogoś, kto wreszcie przestał się bać. Przez miesiące udawałam, że „jakoś to będzie”, aż zrozumiałam, że w moim domu nie ma już miejsca dla mnie samej. Opowiadam o chwili, w której wybrałam siebie – i o cenie, jaką za to zapłaciłam.
Stoję w kuchni z papierami rozwodowymi, a moja córka krzyczy, że zwariowałam. Po latach bycia żoną i matką, postanowiłam wybrać siebie, mimo sprzeciwu rodziny i lęku przed samotnością. Dziś pytam: ile z nas jeszcze żyje cudzym życiem, bo boi się opinii innych?
To opowieść o nocy, w której wyrzuciłam z domu własnego syna i synową. Po miesiącach narastających konfliktów, łez i poczucia, że tracę samą siebie, musiałam podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu. Dziś dzielę się z Wami moją historią, bo wiem, że nie jestem jedyna.
Przez lata udawałam, że nie widzę zdrad mojego męża, wierząc, że to dla dobra dzieci i rodziny. Wszystko zmieniło się po wypadku, który przykuł mnie do łóżka i odsłonił prawdziwe oblicza najbliższych. To opowieść o bólu, rozczarowaniu i odwadze, by w końcu wybrać siebie.
Mam na imię Anna Nowak, mam 48 lat. Po dwudziestu pięciu latach małżeństwa z Markiem, w którym przez lata ukrywałam jego zdrady, postanowiłam w końcu wybrać siebie. To opowieść o mojej walce, bólu i wyzwoleniu.
