Mam czterdzieści lat, nie mam rodziny ani dzieci, a serce noszę w kawałkach, bo kiedyś uwierzyłam w obietnice żonatego mężczyzny.Opowiadam o tym, jak presja, wstyd i strach przed opinią innych wciągnęły mnie w relację, która miała „zaraz się ułożyć”, a skończyła się pustką.Piszę to, żeby wyrzucić z siebie ból i żeby żadna kobieta nie musiała budzić się po latach w tej samej ciszy.