Mama chciała zabrać nad morze tylko mojego syna. Miałam jeszcze zapłacić za wakacje, z których wykluczyła moją córkę

Znalazłam w plecaku Zosi kostium kąpielowy, plastikową łopatkę i trzy złote zawinięte w chusteczkę. Siedziała na dywanie i próbowała dopiąć zamek. W tej samej chwili telefon zawibrował mi w dłoni. Mama napisała: „Rezerwuję Łebę dla siebie i Antka. Zosia zostaje z wami. Przelejesz mi 1400 zł do piątku?”.

Przeczytałam wiadomość dwa razy. Potem spojrzałam na córkę.

— Mamo, babcia mówiła, że nad morzem są takie gofry z bitą śmietaną. Wystarczy mi na jednego?

Nie odpowiedziałam od razu. Kucnęłam tylko i zaczęłam poprawiać jej skręconą szelkę plecaka, chociaż wcale nie trzeba było jej poprawiać.

Antek miał dziesięć lat, Zosia siedem. O wyjeździe mama opowiadała przy niedzielnym obiedzie. Pokazywała zdjęcia plaży obojgu dzieciom. Nie powiedziała wtedy ani słowa, że zaprasza tylko jedno.

Zadzwoniłam do niej z łazienki. Puściłam wodę, żeby dzieci nie słyszały.

— Jak to Zosia zostaje?

— Normalnie. Dwojga nie upilnuję. Antek jest już samodzielny.

— Mogłaś powiedzieć nam wcześniej. Ona się pakuje.

Mama westchnęła, jakbym dzwoniła z pretensją o źle ugotowany makaron.

— To ją rozpakuj. Nie róbmy problemu.

Oparłam czoło o chłodne kafelki. Znałam to zdanie. W naszym domu zawsze oznaczało, że problemem były moje uczucia, nigdy to, co je wywołało.

Mój brat Paweł dostawał nowe buty na treningi. Ja słyszałam, że stare jeszcze dobre. Jemu opłacano obozy, bo miał zainteresowania. Mnie mama tłumaczyła, że dziewczyna powinna umieć zająć się sobą. Kiedy raz zapytałam, dlaczego znowu tylko on jedzie z tatą na zawody, nazwała mnie zazdrośnicą.

Miałam trzydzieści sześć lat, a w tej łazience znowu było mi jedenaście.

— Przyjedź jutro — powiedziałam. — Porozmawiamy bez dzieci.

Wieczorem powiedziałam o wszystkim mężowi. Michał siedział przy kuchennym stole nad rachunkiem za prąd. Od miesiąca brał dodatkowe soboty w warsztacie, bo po wymianie pieca zostały nam raty.

— Ona chce, żebyśmy dopłacili do wyjazdu, z którego wyklucza Zosię? — zapytał.

Pokiwałam głową.

— Może naprawdę boi się opieki nad dwójką — dodałam odruchowo.

Michał odłożył rachunek.

— To może zabrać jedno teraz, drugie później. Zaproponuj jej to.

Następnego dnia mama przyszła z drożdżówkami. Dzieci były u sąsiadki, umówione wcześniej na zabawę z jej córką. Mama położyła na stole wydruk oferty pensjonatu. Pokój dwuosobowy, siedem noclegów, śniadania.

Zaproponowałam krótszy pobyt z obojgiem dzieci. Potem dwa osobne wyjazdy. Mogliśmy nawet sami zawieźć Zosię na ostatnie trzy dni.

Na wszystko miała odpowiedź.

Za drogo. Za dużo zamieszania. Nie będzie zmieniać planów.

— Antek jest po prostu łatwiejszy — powiedziała w końcu. — Zosia zaraz tęskni, marudzi. Jest taka… no, podobna do ciebie.

Poczułam gorąco na twarzy.

— Ona u ciebie jeszcze nigdy nie nocowała. Skąd wiesz, jak będzie?

Mama zaczęła składać wydruk na pół.

— Znam się trochę na dzieciach.

— Wiesz, co ona pomyśli? Że jest gorsza od brata.

— Jeśli jej to wmówisz, to pewnie tak.

No i wtedy mnie puściło. Nie krzyczałam. Gorzej, głos mi się łamał i nie mogłam tego opanować.

— Ja sobie tego nie wmówiłam. Pamiętam każdy obóz Pawła i każde twoje „nie przesadzaj”. Nie pozwolę, żeby Zosia siedziała w oknie i czekała, aż zasłuży na babcię.

— Zawsze musisz wyciągać stare sprawy. Przecież wyrosłaś na ludzi.

Przez chwilę patrzyłam na jej dłonie. Spokojnie zgarniała okruszki z obrusa, jakbyśmy omawiały cenę ziemniaków.

— Nie przeleję pieniędzy. Antek też nie pojedzie. A przez jakiś czas nie będziemy się spotykać.

Podniosła głowę.

— Będziesz mnie karać wnukami?

— Nie. Nie chcę, żebyś tak traktowała moje dzieci.

Wyszła, zostawiając drożdżówki. Jeszcze na klatce powiedziała, że kiedyś pożałuję.

Najtrudniejsza była rozmowa z Antkiem. Rozpłakał się. Miał do tego prawo, przecież obiecano mu morze. Siedziałam obok i nie próbowałam robić z niego dzielnego starszego brata.

— To nie twoja wina — powtarzałam. — Dorośli źle to ustalili.

Zosia spytała tylko:

— A jak będę grzeczniejsza, to babcia mnie zabierze?

Przytuliłam ją tak mocno, że poprosiła, żebym trochę poluzowała.

— Nie musisz zasługiwać na wyjazd byciem grzeczną. Niczego nie zepsułaś.

Od tamtej rozmowy minęły dwa miesiące. Z mamą wymieniam krótkie wiadomości. Nie zgadzam się na samodzielne wizyty dzieci ani kolejne zaproszenia tylko dla Antka. Paweł zadzwonił, że przesadzam. Zapytałam, czy pamięta, kiedy ostatnio to on został w domu. Zamilkł.

Nie pojechaliśmy nad morze. Było nas stać na trzy dni nad jeziorem, w domku z przeciekającym czajnikiem. Dzieci wróciły zadowolone, a ja nadal czasem płaczę po wiadomościach mamy.

Tęsknię za nią. Ale czy ta tęsknota jest wystarczającym powodem, żebym prosiła własną córkę o znoszenie tego samego co ja?