Trzymałam na rękach śpiącą Zosię i patrzyłam w podwórko, bo bałam się wejść do pokoju, w którym milczał Bartosz. W jednej chwili zrozumiałam, że moje życie rozrywa się między obowiązkiem wobec rodziny a potrzebą wolności i prawdy. To była noc, kiedy musiałam zdecydować, czy dalej udawać dla spokoju innych, czy wreszcie powiedzieć głośno to, co wszyscy w domu czuli, ale nikt nie miał odwagi nazwać.
Poruszająca opowieść o tym, jak moja wiara została wystawiona na próbę, gdy nie mogłam skontaktować się z moją córką, oraz o nieoczekiwanych wyzwaniach, które pojawiły się, gdy szukałam wsparcia.
Babcia Róża wstała wcześnie w zeszłą środę i od razu zabrała się do pracy. Chwyciła karmę dla kur i udała się do stodoły, aby nakarmić kury i zebrać jajka. Jej sąsiadka, pani Kowalska, była zajęta w swoim ogrodzie obok. Zobaczyła Babcię Różę i natychmiast zawołała: „Róża! Właściwie, jest coś, o czym musisz wiedzieć…”
Nie było tak źle, jak się wydawało. Regionalne centrum było zaledwie godzinę jazdy samochodem. Były sklepy, szkoły. Brakowało teatru, ale życie toczy się dalej. Jednak ich córka miała inną wizję ich przyszłości.
