W latach zmierzchu życia, ludzie szukają komfortu, spokoju i opieki, często polegając na wsparciu bliskich. Jednak nie każdy członek rodziny jest gotowy na obowiązki związane z opieką nad osobami starszymi. Ta historia rozgrywa się, gdy mężczyzna, po odwiedzeniu swojego ojca w domu opieki, staje przed niespodziewanym i rozdzierającym pytaniem ze strony swojego 5-letniego syna.
„Rodzice nie są dłużni swoim dzieciom niczego”, mówi trzydziestoczteroletnia Aleksandra, powtarzając uczucie, które wielu słyszało. Ciężko pracując, aby zapewnić sobie własny dom za pomocą kredytu hipotecznego, Aleksandra wierzyła, że w pewnym sensie zrozumiała swoje życie. Ale kiedy jej matka, Elżbieta, zaczyna domagać się, aby Aleksandra przejęła opiekę nad jej mężem, ojczymem Aleksandry, już napięta dynamika rodzinna zmierza w gorszym kierunku.
Karolina zawsze była filarem swojej rodziny, ale kiedy jej matka, Anna, zaczyna chorować, nalega, by opuścić własny dom i zamieszkać z Karoliną i jej małym synem, Gabrielem. Anna twierdzi, że boi się być sama, kiedy jest chora, ale nie bierze pod uwagę napięcia, jakie jej wizyty wywołują w domu Karoliny. Ta historia bada złożoności rodzinnych obowiązków i wyzwania związane z ustalaniem granic z bliskimi.
