Zaczęłam się starzeć szybciej, niż się spodziewałam. Samotność, poczucie bezużyteczności i żal za utraconym czasem przygniotły mnie, aż przypomniałam sobie słowa mojej babci Sary. To dzięki jej mądrości zaczęłam walczyć o siebie na nowo.
Mam na imię Wiesława. Pewnego dnia na przystanku w Lublinie przeżyłam coś, co zmieniło moje spojrzenie na siebie i na życie. To była chwila, która wywołała lawinę wspomnień, emocji i rodzinnych konfliktów.
Mam na imię Grażyna i właśnie skończyłam 73 lata. W tej historii opowiadam o rozmowie z moją przyjaciółką Patrycją, która zmusiła mnie do bolesnych refleksji nad własnym życiem, rodziną i samotnością. To opowieść o tym, jak trudno pogodzić się z przemijaniem i jak bardzo pragniemy być jeszcze komuś potrzebni.
