Niewidzialna wojna: Serce matki na rozdrożu

– Pani Halino, niech się pani w końcu od nas odczepi! – głos Agnieszki, mojej synowej, przeszył ciszę mojego mieszkania jak nóż. Stałam przy oknie, patrząc na szare, listopadowe niebo, kiedy zadzwonił telefon. Nie spodziewałam się niczego dobrego, ale nie sądziłam, że usłyszę aż tyle jadu. – Michał jest dorosły, nie potrzebuje już mamusi! – dodała, a ja poczułam, jak serce ściska mi się w klatce piersiowej.

Przez chwilę nie mogłam wydobyć z siebie głosu. W głowie kłębiły mi się myśli: co zrobiłam źle? Czy naprawdę jestem taka zła? Przecież zawsze chciałam dla Michała jak najlepiej. Był moim jedynym dzieckiem, całym światem po tym, jak jego ojciec zginął w wypadku, gdy Michał miał zaledwie pięć lat. Wychowywałam go sama, rezygnując z własnych marzeń, by zapewnić mu wszystko, co najlepsze. A teraz, kiedy jest dorosły, czuję się jak intruz w jego życiu.

– Agnieszko, ja tylko chciałam… – zaczęłam nieśmiało, ale ona mi przerwała:

– Właśnie! Zawsze pani coś chce! A to obiadek, a to pomoc przy mieszkaniu, a to rady, których nikt nie potrzebuje! Michał ma dość, ja mam dość. Proszę się nie wtrącać!

Usłyszałam w tle głos Michała. – Daj już spokój, Aga… – powiedział cicho, ale nie stanął w mojej obronie. To bolało najbardziej. Zawsze myślałam, że choćby nie wiem co, Michał będzie po mojej stronie. Przecież tyle razem przeszliśmy. Ale teraz, kiedy ma własną rodzinę, czuję się jak zbędny mebel, który tylko przeszkadza.

Odłożyłam słuchawkę i długo siedziałam w ciszy. W moim małym mieszkaniu na warszawskim Ursynowie było słychać tylko tykanie zegara. Przypomniałam sobie, jak Michał był mały, jak tulił się do mnie po nocach, jak razem piekliśmy pierniki na święta. Czy to wszystko już nie ma znaczenia? Czy naprawdę jestem winna temu, że chcę być częścią jego życia?

Następnego dnia zadzwoniła moja przyjaciółka, Zofia. – Halina, co się dzieje? Słyszałam, że znowu była awantura u Michała…

– Zosiu, ja już nie wiem, co robić. Agnieszka mnie nienawidzi. Michał milczy. Czuję się, jakbym była winna wszystkiemu, co złe w ich małżeństwie. Może powinnam się wycofać? Może to moja wina, że Michał nie potrafi być szczęśliwy?

– Przestań! – Zofia była zawsze konkretna. – To nie twoja wina, że Michał jest jedynakiem. Wychowałaś go najlepiej, jak umiałaś. Ale musisz dać im przestrzeń. Może za bardzo się angażujesz?

Zaczęłam się zastanawiać. Może rzeczywiście za bardzo się wtrącam? Ale jak mam nie pytać, czy wszystko u nich w porządku, skoro Michał nigdy nie dzwoni pierwszy? Jak mam nie pomagać, skoro wiem, że ledwo wiążą koniec z końcem? Przecież matka zawsze chce pomóc…

Kilka dni później spotkałam Michała na klatce schodowej. Przyszedł po jakieś dokumenty. Stał spięty, unikał mojego wzroku.

– Michał, porozmawiaj ze mną. Proszę…

Wzruszył ramionami. – Mamo, nie chcę się kłócić. Aga jest zmęczona, ja też. Daj nam trochę spokoju, dobrze?

– Ale ja tylko chcę wiedzieć, czy wszystko u was w porządku. Czy nie potrzebujecie pomocy…

– Mamo, jesteśmy dorośli. Poradzimy sobie. – Jego głos był chłodny, obcy. Poczułam, jakby ktoś wyciął mi serce.

Wróciłam do mieszkania i długo płakałam. Przeglądałam stare zdjęcia – Michał na pierwszym rowerze, Michał z medalem na szkolnym konkursie, Michał na studniówce. Gdzie się podział ten chłopiec, który zawsze do mnie wracał? Czy naprawdę popełniłam błąd, że poświęciłam mu całe życie?

W pracy nie mogłam się skupić. Koleżanki pytały, czy wszystko w porządku, ale nie miałam siły tłumaczyć. Wieczorami siedziałam sama, patrząc w telewizor, nie słysząc nawet, co leci. Czułam się jak cień samej siebie.

W końcu postanowiłam napisać list do Michała. Nie miałam odwagi powiedzieć mu tego w twarz. Pisałam długo, łzy kapały na kartkę:

„Michałku, wiem, że masz teraz własne życie i rodzinę. Wiem, że nie jestem już najważniejsza. Ale pamiętaj, że zawsze będę twoją mamą i zawsze możesz na mnie liczyć. Jeśli kiedykolwiek będziesz mnie potrzebował, będę tu. Kocham cię, choć czasem nie wiem, jak to okazać. Przepraszam, jeśli zrobiłam coś źle.”

Nie wiem, czy przeczytał ten list. Nie odpowiedział. Minęły tygodnie, a ja coraz bardziej zamykałam się w sobie. Zbliżały się święta. Zawsze spędzaliśmy je razem, ale w tym roku Michał napisał tylko krótkiego SMS-a: „Mamo, w tym roku zostajemy z Agnieszką u jej rodziców. Wesołych Świąt.”

Siedziałam przy pustym stole, patrząc na choinkę, którą ubrałam tylko dla siebie. W radiu leciały kolędy, a ja czułam, jak samotność ściska mi gardło. Czy naprawdę jestem taka zła? Czy każda teściowa musi być wrogiem? Czy to kara za to, że miałam tylko jedno dziecko?

Czasem myślę, że może powinnam była ułożyć sobie życie na nowo, znaleźć kogoś, kto wypełniłby pustkę po śmierci męża. Ale wtedy wydawało mi się, że Michał wystarczy. Teraz widzę, jak bardzo się myliłam.

Minęło kilka miesięcy. Michał coraz rzadziej się odzywał. Agnieszka urodziła dziecko, a ja dowiedziałam się o tym od sąsiadki. Nawet nie zaprosili mnie do szpitala. Czułam się, jakby ktoś wyrwał mi resztki nadziei.

Pewnego wieczoru zadzwoniła Zofia. – Halina, musisz zacząć żyć dla siebie. Michał wróci, kiedy będzie gotowy. Ale ty nie możesz czekać w nieskończoność.

Zaczęłam chodzić na spacery, zapisałam się na zajęcia z jogi. Poznałam kilka nowych osób, zaczęłam powoli odzyskiwać radość z drobiazgów. Ale serce wciąż bolało.

Czasem patrzę w lustro i pytam samą siebie: czy naprawdę byłam złą matką? Czy można kochać za bardzo? A może to świat się zmienił, a ja po prostu nie potrafię się w nim odnaleźć?

Czy każda matka jedynaka musi kiedyś przeżyć taki ból? Czy naprawdę zasłużyłam na to, by być tylko „tą teściową”, o której wszyscy mówią z pogardą?

Może ktoś z was zna odpowiedź na to pytanie? Czy można nauczyć się żyć z pustką, którą zostawia własne dziecko?